?

Log in

No account? Create an account
Քաղաքագետ Երվանդ Բոզոյանի հարցազրույցը 7.or-ին, 2010թ. հուլիսի 24.

-Ինչպե՞ս կմեկնաբանեք ՀՀՇ 16-րդ համագումարում ՀԱԿ առաջնորդ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի «Սերգոջանային» հայեցակարգի ևս մեկ անգամ բարձրաձայնումը։ Հայտարարվեց, որ Արցախի հարցի գոյությունը Հայաստանի անվտանգության սպառնալիք է։ Նրա սպասելիքները չարդարացան իշխանափոխության մասով և հիմա ձևականությունների (ավազակապետության դեմ պայքար, ավգյան ախոռների սանիտարական օրվա հայտարարում և այլն) ժամանակն անցե՞լ է։ Անգամ իր թիմակիցներն են փաստում, որ նույնիսկ մարտավարական տեսանկյունից ելույթը սխալ էր։ Ի՞նչ կասեք։
-Լևոն Տեր-Պետրոսյանի այդ միտքը նորություն չէ։ Նա միշտ էլ դա արտահայտել է' սկսած 1992թ., երբ Ղարաբաղում պատերազմ էր ընթանում: Նույնը կրկնեց 1997թ., 2007թ., և ասեց վերջերս։ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի վերջին ելույթը ես կդիտարկեի 3 հարթությամբ՝ 1. բարոյական, 2. բովանդակային և 3. մոտիվացիոն (թե ինչո՞ւ այդպիսի միտք արտահայտեց)։
Բարոյականության տեսանկյունից ինձ համար շատ ծանր է գնահատել Տեր–Պետրոսյանի այս միտքը, որովհետև, իմ կարծիքով, նա բարոյականության հետ խնդիր ունի։ Ինչո՞ւ. որովհետև «Ղարաբաղ» կոմիտեի նախկին անդամ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը քաղաքական դաշտ մտավ «միացում» կարգախոսով՝ այսինքն Ղարաբաղը Հայաստանին միացնելու կարգախոսով, որպես առաջին նախագահ ընտրվեց «միացում» կարգախոսով ու ղարաբաղյան շարժման ալիքի վրա, և հիմա բարոյական իրավունք չունի Ղարաբաղի հարցը Հայաստանի զարգացման խոչընդոտ համարել ու հայտարարել, թե պետք գնալ խնդրի շութափույթ կարգավորման։ Իսկ այսօր գնալ շուտափույթ կարգավորման նշանակում է գնալ շուտափույթ պարտության։ Դա պարզ է անգամ դպրոցականին։
Ես ուզում եմ թվարկել, թե ի՞նչ հետևանքներ ունեցանք մենք Ղարաբաղի խնդրի հետ կապված. 500 հազ. հայ փախստական եկավ Ադրբեջանից, 6 հազ. մարդ զոհվեց ղարաբաղյան պատերազմի ժամանակ, մոտավորապես 1 մլն մարդ այդ տարիներին արտագաղթեց Հայաստանից, և Հայաստանի բնակչությունն ապրեց 1990-ականների սարսափելի սոցիալական վիճակը։ Հիմա Տեր-Պետրոսյանի՝ Ղարաբաղը խոչընդոտ տեսնելու մտքի բարոյական կողմը մոտավորապես նույնն է, որ ասենք այսօր Պարույր Հայրիկյանը ԱԻՄ-ի համագումարում հայտարարի, թե հանուն գոյատևման և փրկության Հայաստանը պետք է միանա Ռուսաստան - Բելառուս Դաշինքին կամ նպաստի ՍՍՀՄ-ի վերականգնմանը: Կամ Խաչիկ Ստամբոլցյանը հայտարարի, թե Հայաստանը պետք է դարձնել քիմիական արդյունաբերության կենտրոն: Անբարոյականությունը երկրում առաջանում է հենց այդպիսի երևույթներից: Եվ եթե այն չի դատապարտվում հասարակության կողմից, ստեղծվում են գեղամյաններ և արթուրբաղդասարյաններ:
շարունակությունըCollapse )

ԱՆՊԱՅՄԱՆ ԿԲԱՑԱՀԱՅՏՎԻ

Էդիկ ԳրիգորյանՀոկտեմբերի 27-ի գործով ցմահ դատապարտված Էդուարդ Գրիգորյանի այս նամակը տպագրվել է 2009թ. Ազատամարտ թերթում: Քանի որ այդ թերթը այլևս ինտերնետում չկա, այն վերահրատարակում եմ այստեղ.

Որոշեցի անդրադառնալ «Առավոտ» թերթում օգօստոսի 12-ին հրապարակված «27-ն էլ, Մարտի 1-ն էլ կբացահայտվեն» հոդվածին և սկսել նախաբանից: Որոշ դեպքերում արհամարհել չի կարելի, որովհետև այս կարգի անգրագետները սկսում են իրենց խելոքի տեղ դնել և դառնում են անտանելի: Նույնը կարելի է ասել նաև հոդվածի հերոսի մասին:
Նորանկախ Հայաստանի պատմության ընթացքում ողբերգությունների մասին խոսելիս պետք է սկսել «սեփականաշնորհում» կոչվող խայտառակ կողոպուտից, երբ կարճ ժամանակամիջոցում համաժողովրդական ունեցվածքը դարձավ մի քանի հոգու սեփականություն՝ հանգած լույսերի քողի տակ: 1995թ-ի ընտրությունները կեղծելուց, որտեղ Ջհանգիրյանը գլխավոր դերակատարներից էր և որպես ակտիվ զեղծարար պարգևատրվեց զինդատախազի պաշտոնով: 1996թ-ի նախագահական ընտրություններից, երբ պարտվողները ուզուրպացրին իշխանությունը և մեկ նախադասությամբ խաչ քաշեցին իրենց իսկ կողմից կեղծիքներով անցկացրած սահմանադրության վրա և տանկերով ու կրակոցներով ճնշեցին ժողովրդի ընդվզումը, և այսպես շարունակ` մինչև մեր օրերը: Այդ ո՞նց ստացվեց, որ «Հոկտեմբերի 27-ը» ոճրագործություն էր, իսկ «Մարտի 1» -ը՝ դրամատիկ դեպք: Իսկ վերը նշվածների մասին խոսել չեք սիրում, որովհետև հասկանում եք, որ պատճառահետևանքային կապ կա: «Հոկտեմբերի 27-ը» շահադիտական նպատակներ չի հետապնդել: Սա նույնիսկ զինդատախազը չկարողացավ ապացուցել` չնայած շատ էր ուզում: Նաև սրանով է «Հոկտեմբերի 27-ը» տարբերվում մյուս բոլոր դեպքերից:
շարունակությունը այստեղ...Collapse )
«Իսկ գուցե նրա թիկունքին ինչ որ մեկը եղե՞լ է»,-հարցրի ես: Լիլիթը քմծիծաղ տվեց` ըհը ևս մի հիմար ով զոհ է գնացել քարոզչությանը, ևս մեկը ով խելք չունի սեփական դատողությունները անելու համար:
Հետո լրջացավ ու վստահ ասեց.
«Он пошел на это на свой страх и риск,- հնարավոր չէր որ Նաիրիի հետևը մարդ լիներ, ոչ մի երաշխիք չկար, որ կենդանի կմնար»:
Ես էլ էի տենց կարծում, ոչ մի պատվեր կամ գումար չէր կարող արժենար կյանքը, որ կարող էր կորցնել Նաիրի Հունանյանը(չէի բացառում, որ ինչ որ մեկի ազդեցության տակ է եղել, բայց պատվեր` բացառում էի). Զինված, հրապարակային մտնում ես Ազգային Ժողով գնդակահարում պաշտպանության նախարարին, ԱԺ նախագահին ու տեղակալներին, ութ հոգու ու պատվե՞ր, երբ ամեն վայրկյան կարող էին կողքից խփել: Էն որ թիկնապահ չկար, ոչ ոք չպաշտպանեց երկրի ղեկավարներին, Նաիրին չէր կազմակերպել, Վազգեն Սարգսյանի թիկնազորի ղեկավարը նրա մտերիմ ընկերն էր, որ հոկտեմբերի 27-ին չէր ուղեցել նրան, իսկ մյուս թիկնապահներն էլ պարզվեց պրոֆեսիոնալ չէին:
շարունակությունը այստեղ 

Ոչ վրացական լիմոնադին

Ձեռս տարա, որ Կազբեկ լիմոնադը վերցնեմ, հոպ, կանգնեցի, հետ տարա: Վրացական լիմոնադ խի՞ առնեմ, Վրաստանի արտգործնախարարությունը հայտարարի «միջազգայնորեն ճանաչված սահմաններում Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ու ինքնիշխանության հանդեպ իր միանշանակ աջակցությունը և չի ճանաչում 2011 թվականի սեպտեմբերի 18-ին ԼՂՀ-ում անցկացված ապօրինի, այսպես կոչված՝ տեղական ինքնակառավարման մարմինների ընտրությունները» ու ես էլ վրացական լիմոնադ առնե՞մ: Առաջներում Վրաստանը սենց հայտարարություններ չէր անում, Սերժ Սարգսյանի իշխանությա՞ն «խերն» ա, որ Վրաստանը քշում ա մեր վրա: Մենակ Ղարաբաղի ընտրությունները չճանաչելն ա՞, Ջավախքում ձերբակալվեց Վահագն Չախալյանը, ախալքալակցի ԱԺ պատգամավոր Շիրակ Թորոսյանին արգելեցին մուտք գործել Վրաստան, Ջավախքում կրճատվեցին հայոց լեզվով դասընթացների ժամերը` վրացերենին չտիրապետելու պատրվակով, աշխատանքից ազատվեցին  բոլոր այն պաշտոնյաները, որոնք դիմադրում էին վրացականացմանանը և այլն:

շարունակությունը այստեղ



-Էսօր ինչ օր ա, գիտե՞ս,-զանգեց ընկերես:

-Չէ, ի՞նչ օր ա:

-Վատ ա, որ չես հիշում:

-Հիշեցի, 96թվին զորքը մտավ Երևան:

Ինչի՞ էի մոռացել, առաջ միշտ էլ հիշում էի:

15 տարի առաջ, սեպտեմբերի 26-ին առավոտ Մոնումենտից մարշուտնիով իջա կենտրոն, Պապլավոկի մոտով Իսահակյանով անցա Մաշտոց: Փողոցը շղթայել էին զինվորները, ներքևում էլ տանկն էր: Թե տանկեր խի՞ էին բերել, պիտի կրակեի՞ն ցուցարարենրի վրա: «Յա, բարև, էս դու ինչ ես անում»,-լեյտենենտը ծանոթ դուրս եկավ, «բարև Վահան ջան, ինչ պիտի անեմ, բերել կայնցրել են, բայց որ բան լինի հո չենք կրակելու, ո՞վ կկրակի ժողովրդի վրա»:

Կինո Նաիրիից ներքև Մաշտոցով չէիր կարա իջնեիր: Որ ժողովուրդը Օպերայի հրապարակին չմոտենար, Օպերա տանող բոլոր փողոցները վերևից զինվորների շղթայով փակել էին: Հետո իմացա, որ ներքևից էլ Աբովյանից էին փակել, իսկ ընկերս էլ տեսել էր, ոնց Կինո Մոսկվայի մոտ Վազգեն Սարգսյանը կրակեց մեկը ընկավ ու շտապօգնությունը նրան տարավ:

Շարունակությունը այստեղ
Ի՞նչ բացահայտեց Վիքիլիքսը, որ մինչ այս անհայտ էր. Վիքիլիքսի հրապարակումների շնոհրիվ վերջնականապես ապացուցվեց, որ Լևոնը գաղափարազուրկ ու պատհեապաշտ նարցիս է: Մինչ այդ նրա գաղափարազուրկ լինելու բոլոր փաստարկներին հնարավոր էր ինչ որ ձևով առարկել, օրինակ ասել` ոչ թե Լևոնն է փոխվել ժամանակի ընթացքում, այլ ժամանակը ու քաղաքկան իրավիճակը, որ յուրաքանչյուր իրավիճակում նա հանուն հայրենիքի(ազգային շահ չեմ ասում, քանի որ դա նա կեղծիք է համարել) 88, 92, 98 թվերին իրար հակասող տարբեր որոշումներ է ընդունել: Վիքիլիքսը ցույց տվեց, որ նա ոչ թե տարբեր ժամանակներ, այլ  միևնույն ժամանակ է իրարամերժ «որոշումներ» ընդունում` կախված ամբիոնից ու տեղից. ԱՄՆ-ի դեսպանատանը ԱՄՆ-ի մարդն է, հրապարակում Ռուսատանի, դեսպանատանը ԱՄՆ-ին խնդրում է ավելի ակտիվորեն ներգրավվել ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման մեջ, մինչև տարեվերջ լուծել խնդիրը, իսկ հրապարկում քննադատում ԱՄՆ-ին որ զիջումներ է պահանջում Հայաստանից, որ ուզում է մինչև տաեվերջ լուծել Ղարաբաղի խնդիրը, որը շատ վտանգավոր է, և իբր ԱՄՆ-ի ուզած լուծումը ու Հայաստանի զիջումները թույլ չտալու համար ցույցերը դադարեցնում է: Ուրեմն, հենց այս բացահայտումն էլ հիմնավորում է, որ դեռևս 88թ. նա  գաղափարազուկ է եղել:

Ամբողջ տեքստը այստեղ


Հազար իրավապաշտպան կազմակերպություն էլ լինի, հազար գրանթ-մրանթ ստանան, մեկ ա, Հայաստանում մարդ անպաշտպան ա, ու անպաշտպան ա առաջին հերթին կինը համայնքային բարոյական դիկտատուրայի առաջ:

Դա երևաց հիմա, երբ հրապարակվեցին դերասանուհի Անժելա Սարգսյանի սեռական լուսանկարները: Դիկտատուրան հարվածեց նրան, ու նա մնաց միայնակ մռակոբեսերի հարձակումների առաջ:

Երբ աղմկում են մռակոբեսերը, Արթուր Սաքունցը լռում է:

Ի՞նչ է արել Անժելա Սարգսյանը, ինքն իր ցանկությունների վրա ցենզուրա չի հաստատել, սեքս ա արել, ուղղակի անզգուշություն ա ունեցել ակտի ժամանակ լուսանկարվել ա , որոնք վրեժխնդիր սիրեկանը հրապարակել ա:

Շարունակությունը այստեղ


Հումանիտար ոլորտի` պատմության, գուցե նաև գրականագիտության ու գրաքննադատության մեջ բացառապես Երևանում մասնագիտացած երիտասարդ գիտնականները սովորաբար անհաղորդ են 1980ականներին սկսված այս բնագավառներ մուտք գործած գիտական նոր ուղղություններին և առայժմ չեն կարող հեշտությամբ տպագրվել ազդեցության գործակից (ԱԳ) ունեցող միջազգային ժուռնալներում։ Իսկ վերջին երեսուն տարում պատմագիտության բնագավառում՝ պոստմոդեռնիզմի ազդեցության տակ նկատվող տեսական ու մեթոդոլոգիական փոփոխությունները բավականին արմատական են։ Օտարերկրյա որոշ մասնագետներ դրանք նույնիսկ համեմատում են Ուշ Միջնադարում և Նոր Ժամանակների սկզբում՝ Վերածնության ու Լուսավորության դարաշրջաններում իրականացված արմատական ինտելեկտուալ փոփոխությունների հետ, որոնք միջնադարյան աշխարհայացքը փոխարինեցին այն, ինչով որ այսօր նոր ու ժամանակակից ենք համարում։ Հայոց մոտ այդ նույն փոփոխությունը կատարվեց 19-րդ դարում։
Այս կարծիքն է հայտնում Միշիգանի համալսարանի Դիրբոռն քաղաքի մասնաճյուղի դասախոս Արա Սանջյանը պատասխանելով այն հարցին, թե ինչո՞ւ Հայաստանի հումանիտար ոլորտի գիտնականները չեն տպագրում ուսումնասիրություններ ազդեցության գործակից (ԱԳ) ունեցող ժուռնալներում։

Շարունակությունը այստեղ


 Ես ասի բուրումնավետ հեղուկ է ապակյա սրվակի մեջ, կկաթացնեմ սափորում, տակից կրակը կվառեմ, ու տունը բուրմունքը կբռնի: Մի հատ բացեմ հոտը քաշեմ. խցանը քաշեցի, միջինը թանձր ծորաց ու ձեռքերս շիրոտեց: Մեղր ա, մտքովս ի՞նչ անցներ: Թումոյի բացմանը շենքի հսկայական ճակատով մեկ ներկայացրեցին “Մի կաթիլ մեղր” վիդեոն, ու վիրտուալ մեղրը կաթաց, դարձավ իրական նաև Թումոյի բացմանը հրավիրված հյուրերի նվերների փաթեթում:

Հետո տանը պիտի կարդայի սափորի տուփին. «Հովհաննես Թումանյանի “Մի կաթիլ մեղրը” մի մեծ պոռթկում, որ ավերեց հարևան թագավորությունները սերունդներ շարունակ… Թումանյանի այգում մեղրի խոհեմ մի կաթիլը կարող է զինել այսօրվա պատանիներին տեխնիկական և ստեղծարար հմտություններով` վաղվա Հայաստանը կերտելու համար»: Փայտյա տուփի վրայի մի տեքստ, որ արդեն նորարարական է, Թումանյանի “Մի կաթիլ մեղրի” նոր ընթերցում, երբ գլխավորը դառնում է ոչ թե չնչին բանի համար իրար դեմ պատերազմելու կոնտեքստը, այլ մի փոքրիկ կաթիլից հսկա փոփոխությունների հնարավորությունը:

Շարունակությունը այստեղ
 «Իմ հին ընկեր Սերժ, արի էլ ձևականություններ չանենք, ընտրությունների հանձնաժողովներում թող մենակ իշխանությունը լինի, որ մեր ուզած թվերը ստանանք ու կողքից էլ ավելորդ վայնասուն չբարձրացնեն: Դու հանգիստ թվերը կգրես՝ 60 տոկոսը թող քեզ լինի, 40-ը ինձ: Հեչ մի մտածի, էս էշ ժողովրդին ինչ ասում եմ ընդունում են, էլ քեզ բան ասող չի լինի, կասեն դե որ ընդդիմությունն ա պահանջում, որ պետությունը ստեղծի հանձնաժողովներ, ուրեմն ճիշտը դա է»,-սա էր Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ուղերձը Սերժին, երբ օգոստոսի 2-ի հանրահավաքի ելույթում իշխանությունից պահանջեց. «Կենտրոնական ընտրական եւ ստորադաս հանձնաժողովների ձեւավորումը պետության կողմից»:

Շարունակությունը այստեղ

Profile

kirakis
վահան իշխանյան

Latest Month

October 2013
S M T W T F S
  12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Tags

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by Lilia Ahner